وضعیت ورود
درحال حاضر شما وارد سایت نشده اید.
آمار بازدیدکنندگان
  • کاربران حاضر: 0
  • بازدید امروز: 1,191
  • بازدید ماه: 67,879
  • بازدید سال: 870,436
  • کل بازدیدکنند‌گان: 187,817
قیمت روز

نیتروسلولز

پلاستیک‌های بهبودیافته

بعضی از پلاستیک‌ها را می‌توان از استخلاف برخی از گروه‌های عاملی روی یک مولکول طبیعی مانند سلولز به دست آورد.

تری‌استات‌سلولز در حقیقت همان سلولزی است که سه گروه استیل، جای‌گزین سه گروه هیدروکسیل موجود روی حلقه پیرانوزی آن شده‌اند و تغییرات بسیاری را در خواص محصول (تری‌استات سلولز) به وجود آورده‌اند.

از آن‌جا که گروه‌های هیدروکسیل جای خود را به استیل می‌دهند، جذب رطوبت و تورم این لیف کم‌تر و به خاطر کاهش پیوندهای هیدروژنی که گروه‌های هیدروکسیل سلولز با زنجیرهای مجاور خود ایجاد می‌کنند (و امکان ذوب شدن را از سلولز سلب می‌نمایند) تری‌استات از توانایی ذوب و قالب‌گیری شدن برخوردار است، شستشوی آن آسان‌تر، چروکیدگی آن سخت تر، مقاومت آن در برابر حرارت بالاتر و ایمنی دمای اتوکشی آن زیادتر می‌شود.

از تری‌استات سلولز می‌توان در تهیه الیاف و قطعات شفاف، دارای جلای زیاد و چقرمه مانند قاب عینک و شیشه عینک، عینک‌های ایمنی، دسته ابزارها و… استفاده کرد.

مقاومت الیاف تری‌استات سلولز (که به اختصار به آن تری‌استات و استات می گویند) در برابر مواد شیمیایی، تابش مستقیم نور خورشید و شرایط جوی (در دمای اتاق) بسیار بالاست.

در شکل زیر جای‌گزینی سه گروه عاملی استیل به جای سه گروه هیدروکسیل روی حلقه پیرانوزی سلولز دیده می‌شود.

Untitleds

جای‌گزینی سه عامل استیل به جای سه عامل هیدروکسیل روی حلقه پیرانوز سلولز

مصارف الیافی عمده این لیف در لباس‌های زنانه، دامن، خصوصاً لباس‌هایی که باقی‌مانده تاه‌شدگی (پلیسه) و چین‌خوردگی آن‌ها به مدت طولانی مورد نظر باشد، آستری کفش، چادر صحرایی، تور ماهی‌گیری، و مصارف مشابه کاربرد دارد.

پلاستیک‌ بهبودیافته دیگری که در این مبحث معرفی می‌شود، نیتروسلولز است که از نیتراسیون پنبه به وسیله اسیدنیتریک حاصل می‌شود و طی آن گروه‌های عامل (ONO2) روی حلقه پیرانوزی سلولز قرار می‌گیرد. C6H7O2. سلولوئید نام تجارتی آمیزه‌ای از نیترات سلولز، همراه با کافور به عنوان نرم‌کننده (یا نرم‌کننده دیگر) و به تأخیراندازه شعله، مانند فسفات آمونیوم است.

ترکیب سلولز با اسید نیتریک یک واکنش استری شدن است که در اثر این واکنش عوامل نیترات جای‌گزین عوامل هیدروکسیل می‌شوند، ابتدا سلولز منونیترات، در مرحله بعد سلولز دی‌نیترات و در ادامه سلولز تری‌نیترات به دست می‌آید که هر کدام از این محصولات دارای کاربردهای مخصوص به خود هستند.

مقدار نیتروژن در سلولز دی‌نیترات بین (۱۳/۵-۱۰/۷%) می‌تواند تفاوت کند و ترکیب به دست آمده در ساخت پلاستیک‌ها، لاک‌ها، تکمیل چرم‌ها، فیلم‌ها، جوهر چاپ، لاک‌های اتومبیل که سریع خشک می‌شوند، هم‌چنین در لاک باروتی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

با تغییر میزان نیتروژن، خواص محصول به دست آمده به شدت تغییر می‌کند.

نیتروسلولز درصدهای پایین (۱۲/۲-۱۰/۷%)، جهت تهیه لاک‌ها، فیلم‌ها، مواد تکمیل چرم‌ها، رنگ‌های مصرفی روی پوشش‌های چوب (کلیر)، مرکب چاپ، لاک تزئین ناخن، چسب و بتونه، حجم کاربرد بسیار زیادی را به خود اختصاص داده است.

مقادیر بالاتر نیتروژن، به نیترات سلولز قابلیت انفجاری شدید می‌بخشد، این ترکیب بعد از باروت ساخته شد و مشخص گردید که قدرت انفجاری آن ۵ برابر باروت سیاه است، بزرگ‌ترین مصرف‌کنندگان نیتروسلولز صنایع نظامی هستند، مانند سلولوئید به کار رفته در خرج گلوله خمپاره‌ها، خرج آر پی جی، سوخت موشک‌ها و موارد مشابه دیگر.

در جدول زیر تأثیر درصد نیتروژن بر خواص ترکیبات مختلف نیترات سلولز نشان داده شده است.

Untitledz

اگر عوامل نیترات به طور کامل جانشین سه عامل هیدروکسیل روی حلقه پیرانوز شوند در این حالت درصد نیتروژن در این ترکیب (۱۴/۴%) برآورده می‌شود که ظاهراً این عدد تئوری است و احتمال رسیدن به آن دشوار می‌باشد، هر چند صنایع ذی‌ربط مدعی هستند به این عدد رسیده‌اند.

در مراکز تولیدی، تحقیقاتی و مراکزی که با این ماده مستقیماً در ارتباط هستند هم‌چنین در بسیاری از کتب مرجع پلاستیک به اختصار NC می‌گویند.

 

همراهان عزیز می‌توانند جهت برقرای ارتباطات دوسویه، انتقال سوالات، نظرات و پیشنهادات سازنده خود از طریق پست الکترونیک زیر ما را یاری فرمایند.

info@fara-ps.com

چسب‌های پرمصرف-قسمت سوم

چسب‌های اپوکسی

در سال ۱۹۵۰ میلادی، صنایع چسب با ظهور چسب‌های اپوکسی دچار تحول عظیمی شدند. چرا که این چسب‌ها می‌توانستند همه اجناس را به هم بچسبانند و به راحتی به اکثر مواد از جنس‌های متفاوت وصل شوند بدون این که نیازی به اعمال گرما یا فشار داشته باشند. این چسب‌ها به دو شکل تهیه می‌شوند.

پخت در دمای اتاق

پخت گرمایی

چسب‌های پخت گرمایی معمولاً سامانه‌های دو جزئی مایع یا خمیرمانند هستند. گاهی نیز سامانه‌های تک جزئی‌اند که با اعمال گرما پخت می‌شوند و به شکل پودر، گرانول یا نوار در بازار عرضه می‌شوند. بنابراین آن‌ها بر حسب کاربرد ساخته می‌شوند. این چسب‌ها (انواع رزین‌های اپوکسی متداول) به خاطر سادگی کاربرد و خواص خوب فیزیکی دارای کاربردهای فراوان زیر هستند.

دارای جمع‌شدگی مناسب با چسبندگی خوب به همه سطوح‌اند.

خزش کمی زیر بار نشان می‌دهند.

نیاز به حلال ندارند.

زیر گرما و فشار کم، پخت می‌شوند.

به اکثر حلال‌ها یا حتی رطوبت مقاوم هستند.

معمولاً از پلی‌آمیدها، آمین‌های آروماتیک، کمپلکس بدون آب اسید لویس-زیرکونیوم به عنوان عوامل پخت استفاده می‌شود. گرچه تاکنون بیش از ۱۰۰ نوع عامل پخت در فرمول‌بندی اپوکسی‌ها به کار رفته است. معمولاً برای کاهش قیمت و کنترل گران‌روی از پرکننده‌هایی چون شن و ماسه تا اکسیدآلومینیوم و برای افزایش استحکام، افزایش دما و افزایش یا حتی کاهش چگالی نیز از آزبست و سیلیکا استفاده می‌شود. در جد.ول زیر موارد استفاده از این مواد در فرمول‌بندی چسب اپوکسی ارائه شده است.

Untitled

 

از اپوکسی‌فنولی‌ها برای افزایش مقاومت گرمایی اپوکسی‌ها استفاده می‌شود. در این حالت

افزایش استحکام گرمایی تا ۶۰۰ درجه فارنهایت

مقاومت خوب شیمیایی و رطوبتی

خزش کم‌تر

چسندگی بهتر

جمع شدگی کم‌تر

را می‌توان به دست آورد. این گونه چسب‌ها، چسبندگی خوبی دارند، بنابراین در ساختارهای ساندویچی برای اتصال فلز به فلز یا برای صنایع هوا-فضا بسیار مناسب‌اند. پلی‌آمیدها در سه دسته متفاوت کم وزن (مایع)، وزن متوسط و وزن زیاد (جامد) تهیه می‌شوند. اگر این پلیمرها به عنوان عامل پخت درا پوکسی مصرف شوند خواص منحصر به فرد زیر را در چسب ایجاد می‌کنند.

محدوده وسیع گران‌روی، واکنش‌پذیری و انعطاف‌پذیرس برای کاربردهای مختلف

تهیه آسان در مراحل فرآیند بدون نیاز به حلال

خواص مکانیکی خوب

اگر در نسبت‌های مختلف استفاده شوند، خواص رزین پخت‌شده متفاوت خواهد بود.

نایلون-اپوکسی

نایلون-اپوکسی از مهم‌ترین چسب‌های صنعتی‌اند که در آزمون‌های کشش، استحکام کششی تا psi9000 را نشان می‌دهند. این چسب‌ها خواص خوبی از نظر مقاومت به شوک دارند و تا دمای ۲۵- درجه فارنهایت نیز مقاوم‌اند، این چسب‌ها در آزمون پارگی تا فشار psi40 و در برابر ارتعاش مقاوم‌اند اگرچه معایبی هم دارند. مثلاً مقاومت شیمیایی و رطوبتی آن‌ها کم است و در دمای بیش از ۲۲۵ درجه فارنهایت مقاومتی ندارند. همچنین برای پخت این چسب‌ها گرما و فشار زیاد مورد نیاز است (فشار psi 10-20 و دمای ۳۰۰ تا ۳۵۰ درجه فارنهایت).

چسب‌های گرماذوب

این نوع چسب‌های گرمانرم، ۱۰۰% غیر فرار و در دمای اتاق جامدند. این چسب‌ها معمولاً در اثر گرما (۳۰۰ تا ۴۰۰ درجه فارنهایت) ذوب و در حالت مذاب مصرف می‌شوند. آن‌ها پس از سرد شدن جامد می‌شوند. موم پلی‌اتیلن، قیر، آلیاژ موم-لاستیک، موم تقویت شده با اتیلن‌وینیل‌استات مثالی از این چسب‌ها هستند. ویسکوزیته این گونه چسب‌ها پارامتر مهمی است که با استفاده از پلیمر و رقیق‌کننده می‌توان آن را تنظیم کرد. پلیمر می‌تواند پلی‌اتیلن، پلی‌ویتیل‌استات یا کوپلیمرهای اتیلن‌وینیل‌استات باشد. پلی‌وینیل‌کلرید و نیتروسلولز به خاط پایداری کم گرمایی کم‌تر به کار می‌روند. ماده رقیق‌کننده عموماً از نوع موم، نرم‌کننده یا رزین‌هایی چون روزین چوب (wood rosin) و استر روزین (rosin ester) هستند. اگر چه ترکیب‌درصد این چسب‌ها می‌تواند فقط شامل ۱۰۰% پلیمر اصلاح شده باشد. معمولاً چسب ساخته شده دارای مواد زیر است:

پلیمر، نرم‌کننده، موم، رنجیرافزا، ضداکسنده.

در این فرمول‌بندی از پلیمرهایی نظیر پلی‌اتیلن، پلی‌پروپیلن، پلی‌آمید و پلی‌وینیل‌استات برای ایجاد استحکام، خواص مکانیکی و چسبندگی مناسب به زیرآیند استفاده می‌شود. ماده چسبناک‌کننده (Tackfire) نظیر ترپن و روزین یا اصلاح شده آن‌ها، هیدروکربن‌ها و هیدروکربن‌های کلردارشده برای ایجاد چسبندگی، خیس‌کردن سطح، ایجاد انعطاف‌پذیری لازم و چسبیدن خوب به کار می‌رود. نرم‌کننده نظیر فتالات، گلیکولات، پلی‌بوتن یا روغن‌های معدنی در ایجاد انعطاف‌پذیری و خیس کردن سطح مؤثر است. موم نظیر پارافین، موم‌های گیاهی یا سنتزی برای خیس کردن و کنترل سرعت بخشیدن مصرف می‌شود و بالاخره عامل پخت برای سفت شدن چسب استفاده می‌شود. زنجیرافزاهایی نظیر تالک، خاک رس و باریت برای کنترل جریان در حالت مذاب یا بهبود رنگ چسب و همین طور کاهش قیمت استفاده می‌شود. ضد اکسنده‌ از نوع فنول‌های بازدارنده است که ممکن است به حفظ ویسکوزیته و رنگ و بوی چسب هم کمک کند.

چسب‌های حساس به فشار

این چسب‌ها به سبب کاربردهای پزشکی به شکل نوار چسب زخم تهیه و مصرف می‌شوند که بسته به نوع و شکل فیزیکی، طرز مصرف یا ترکیب‌درصد مواد آن‌ها طبقه بندی می‌شوند. تا مدت‌ها از چسب‌های لاستیک طبیعی برای این منظور استفاده می‌شد که به دلیل کمبود منابع اولیه نیاز به چای‌گزینی آن‌ها احساس شد. ابتدا پلی‌ایزوبوتیلن جای‌گزین لاستیک طبیعی شد. بعدها جای‌گزینی با پلی‌آکریلات‌ها و کوپلیمرهای دسته‌ای پلی‌آکریلات‌ها ادامه یافت که برای چسب‌‌های گرماذوب هم مناسب بودند.

مهم‌ترین شکل استفاده از این چسب‌ها به شکل نوار یا تیوب بود که برای فیلم، کاغذ یا منسوجات نیز استفاده می‌شدند. اولین الاستومری که بدین شکل مصرف شد لاستیک طبیعی بود. این لاستیک حاوی ضد اکسنده و رزین چسبناک‌کننده از نوع روزین چوب و مشتقات آن، رزین‌های پایه نفتی یا رزین ترپن است. ساختار سیس پلی‌ایزوپرن لاستیک طبیعی به دلیل دارا بودن پیوند دوگانه سیرنشده در طول زنجیر، بسیار مستعد حملات اکسایشی است. بنابراین از ضد اکسنده‌های آمینی، تیوکاربامات یا فنلی در محدوده ۰/۲ تا ۰/۵ قسمت به ازای صد قسمت از لاستیک استفاده می‌شود. عموماً برای کاهش قیمت چسب از نرم‌کننده‌هایی چون روغن معدنی یا لانولین استفاده می‌شود. برای ایجاد تغییر رنگ، شفافیت یا رنگ مورد نظر از تونرهای رنگی استفاده می‌شود. اگرچه پرکننده‌های سفید یا خاک رس به خاطر کاهش قیمت نهایی چسب‌ هم به کار می‌روند.

رنگ‌دانه‌هایی چون اکسید روی باعث کاهش بهبود کارایی چسب می‌شوند. از پلیمرهای سنتزی نظیر سیس پلی‌ایزوپرن یا کوپلیمرهای استیرن-بوتادی‌ان هم به شکل آلیاژ استفاده می‌شود. در این حالت، مقاومت چسب در برابر فرسودگی افزایش می‌یابد. در فرآیند تخریب اکسایشی، لاستیک طبیعی زیر شکست زنجیر قرار می‌گیرد و نرم می‌شود. در حالی که لاستیک استیرن-بوتادی‌ان (SBR) شبکه‌ای و سخت‌تر می‌شود، به طوری که در نهایت خواص یک‌دیگر را موازنه می‌کند. ضمن این که لاستیک استیرن-بوتادی‌ان مقاومت به خزش را نیز افزایش می‌دهد. برای افزایش مقاومت گرمایی، لاستیک طبیعی باید پخت شود تا مقاومت چسب به طور مناسب افزایش یابد. نمونه ای از فرمول‌بندی چنین چسب‌هایی در جدول زیر آمده است.

از دیگر کاربردهای مهم این چسب‌ها استفاده در نوارهای بسته‌بندی‌های حساس به فشار است که از چسب‌های خانگی گرفته تا چسب‌های نواری در صنایع گوناگون مصرف می‌شوند. از پلی‌پروپیلن نیز برای چسب‌های بسته‌بندی می‌توان استفاده کرد. ولی چسب‌های لاستیکی این خاصیت را دارند که به اکثر زیرآیندها (Substrate) می‌چسبند. همچنین چسب‌های لاستیکی به خاطر ارزانی و در دسترس بودن در بسیاری از کاربردهای استفاده می‌شوند. از آن‌جا که این چسب‌ها از روش‌ حلالی تهیه می‌شوند امروزه به دنبال جای‌گزینی آن‌ها با امولسیون آکریلی یا کوپلیمر گرمانرم چسب‌های گرماذوب هستند. پژوهش‌های بسیاری به منظور کاهش قیمت و حذف حلال انجام پذیرفت که به تهیه چسب‌های امولسیونی رزین‌های لاستیکی منجر شد.

Untitledd

 

چسب‌های لاتکس استایرن-بوتادی‌ان

این چسب‌ها از دسته جدید حساس به فشارند که سال‌ها به عنوان پیونددهنده چسب برای پوشش‌های رنگ‌دانه‌دار استفاده می‌شدند. در فرمول‌بندی این چسب‌ها اگر مقدار بوتادی‌ان زیاد باشد، خاصیت چسبناکی چسب نهایی و انعطاف‌پذیری در دمای کم افزایش می‌یابد. اما ممکن است استحکام نهایی چسب کاهش یابد. با انتخاب مناسب نسبت این دو مونومر می‌توان انعطاف‌پذیری و سختی چسب را در یک محدوده دمایی کنترل کرد. از آنجا که بوتادی‌ان به شدت فراگیر و آتش‌گیر است تولید این گونه لاتکس‌ها به امکانات کنترل شده و دقیق ایمنی نیاز دارد.

Untitleddd

چسب‌های آکریلی

پلی‌آکریلات‌ها برای چسب‌های حساس به فشار مناسب‌اند. بعضی از انواع مونومرهای آکریلاتی ذاتاً حساس به فشارند و نیاز به ترکیبات اضافی از مواد ندارند. انواع دیگر مواد مانند پلی‌اتیلن‌اتر و بعضی از کوپلیمرهای اتیلن-وینیل‌استات نیز این خاصیت را دارند.

چسب‌های تک جزئی از این جهت مناسبند که حاوی مواد کوچک مولکول نیستند. زیرا این مواد به سطح چسب مهاجرت می‌کنند و باعث مشکلاتی در چسباندن چسب می‌شوند. از این رو چسب‌های تک جرئی آن‌ها مورد توجه بیش‌تری هستند زیرا مواد افزودنی در اتصال چسب اثر منفی دارند و یک‌نواختی سامانه را به هم می‌زنند. اما پلی‌آکریلات‌ها پلیمرهای سیرشده هستند که ضمن داشتن مقاومت خوب اکسایشی، شفاف و بی‌رنگ‌ هستند و در اثر نور فرابنفش و تخریب زیست‌محیطی زرد نمی‌شوند. این مواد به شکل محلول، امولسیون‌های آبکی، چسب‌های گرماذوب یا حتی کاملاً جامد،  تهیه و عرضه می‌شوند. چسب‌های آکریلی از چسب‌های فعال واکنشی هستند و به عنوان اتصال‌دهنده قوی در صنعت کاربرد یافته‌اند. آکریلی‌ها (اترهای آکریلی و اسیدهای آکریلی جانشین شده) به دو دسته، متاکریلات و سیانوآکریلات‌ها تقسیم‌بندی می‌شوند.

با فرمول‌بندی مناسب این چسب‌ها، می‌توان محصولاتی با گران‌روی‌های کنترل‌شده از کم تا زیاد تهیه کرد. این محصولات به راحتی روی سطح مورد نظر پخش و متصل می‌شوند. در این حالت برای پخت شدن در گرم‌خانه نیز نیاز به زمان طولانی ندارند و در خط تولید خودکار یا تهیه نیمه خودکار قابل تهیه هستند. در این باره مثال‌هایی را می‌توان درباره اتصال اشیای شیشه‌ای تزئینی در جواهرت آلات، وسایل یا اسباب‌بازی‌ها نام برد. از آنجا که این مواد می‌توانند زیرآیندهای زیادی را به یک‌دیگر متصل کنند (فلز، چوب، شیشه و پلیمر) کاربردهای زیادی در صنعت یافته‌اند.

سرعت زیاد چسبیدن و راحتی مصرف سیانوآکریلات‌ها زبان‌زد عام و خاص است، ولی این چسب‌ها مقاومت، سختی و چقرمگی لازم را در دمای زیاد ندارند. در حالی که اپوکسی استحکام پیوندی خوبی با اکثر زیرآیندها دارد اگرچه سرعت پخت آن زمان‌بر است. اگر ترکیب چسب‌های آکریلی با اپوکسی و سیانوآکریلات‌ها به کار رود، باعث بهبود کارایی این نوع چسب‌ها شده نقاط ضعف ذکر شده را برطرف می‌کند.

در چسب‌های آکریلی حساس به فشار انواع گروه‌های قطبی را می‌توان وارد کرد که بسته به میزان قدرت یونی آن‌ها، استحکام چسب متفاوت می‌شود. این گروه‌ها با ایجاد پیوندهای مختلف همچون پیوندهای هیدروژنی اتصالات مستحکمی را ایجاد می‌کنند.

چسب‌های حساس به فشار با استحکام برشی زیاد با استفاده از اسیدهای پلیمرشونده نظیر آکریلیک یا متاکریلیک اسید و مونومر استرهای گلیکول قابل پلیمر شدن (پروپیلن گلیکول مونوآکریلات) تهیه می‌شوند. مقایسه بین خواص آن‌ها به ویژه مقاومت به خزش برای چسب‌های حساس به فشار بستگی به مقادیر مختلف آکریلونیتریل دراد. این چسب‌ها را می‌توان از راه پلیمر شدن محلولی یا امولسیونی تهیه کرد که در حال حاضر به خاطر آسانی فرآورش و هزینه کم تجهیزات خط تولید، تولید فراوانی دارند. هر یک از این روش‌ها معایب و مزایایی نیز دارند که در جدول زیر به آن‌ها اشاره شده است.

Untitlede

در تهیه این چسب‌ها، به دلیل بوی نافذ آکریلی‌ها، حتماً باید از سامانه‌های ایمنی حاوی صافی استفاده شود.

در تهیه چسب‌های آکریلی پایه آبی ابتدا مونومر به درون رآکتور پمپ می‌شود و در صورت لزوم از راه مخزن آماده‌سازی وارد راکتور می‌شود. راکتور دارای پوشش شیشه‌ای است و مجهز به ژاکت، سامانه سردکن و بخار و مخلوط‌کن توربینی است که با دو سرعت متفاوت حرکت می‌کند.

  • سرعت زیاد برای تهیه امولسیون
  • سرعت کم برای انجام پلیمر شدن

بنابراین سرعت هم‌زن تقش مهمی در فرآیند دارد. اگر سرعت هم زن زیاد باشد، منجر به افزایش زمان القاء شده و پلیمر لخته می‌شود. در مراحل اولیه، ذرات امولسیون خیلی نرم‌اند و اگر نیروهای برش خیلی زیاد باشد، امکان لخته و کلوخه شدن وجود دارد. در نهایت امولسیون پلیمر حاصل صاف می‌شود (ترجیحاً به وسیله صافی توری) سپس مصارف بعدی انبار می‌شود. گاهی لازم است امولسیون مذکور لخته و پس از مراحل شستشو به حالت حل شده در حلال استفاده شود. یا این که پس از خنک شدن به شکل چسب گرماذوب به کار رود.

چسب‌های پخت‌شونده با رطوبت

رطوبت موجود در هوا می‌تواند باعث پخت چسب‌های یک‌جزئی (پخت رطوبتی) نظیر سیانوآکریلات‌، سیلیکون یا ایزوسیانات شود، ساز و کار پخت هر یک از این چسب‌ها متفاوت است. در سیانوآکریلات‌ها پلیمرشدن زنجیری با آب محیط روی سطح چسب شروع می‌شود. در حالی که آب محیط (برای چسب‌های سیلیکونی و ایزوسیانات) به این گونه چسب‌ها نفوذ می‌کند و منجر به پلیمر شدن مرحله‌ای می‌شود. از این رو برای نگه‌داری این مونومرها باید دقت کافی به عمل آید تا از پلیمر شدن نابهنگام آن‌ها جلوگیری شود. سیانوآکریلات‌ها در مخازن پلی‌اتیلنی نگه‌داری می‌شود که حاوی مقدار کمی گاز اسیدی گوگرد دی‌اکسید گوگرد به عنوان پایدارکننده است. دیده شده است اگر اتیل‌سیانوآکریلات‌ در مخازن شیشه‌ای نگه‌داری شود، به خاطر وجود یون‌های هیدروکسید (آلکالین) پلیمر شدن نابهنگام یونی انجام می‌شود.

چسب‌های سیلیکون

سیلیکون‌های مناسب برای پخت رطوبتی حاوی پلی‌دی‌متیل‌سیلوکسان با انتهای فعال در آب هستند. واکنش آب‌کافت گروه‌های انتهایی با استات، اتیل‌اتر و بوتانون کتوکسیم صورت می‌گیرد. گروه‌های انتهایی سیلانول متراکم و اتصالات سیلوکسان ایجاد شده است.

چسب‌های برپایه ایزوسیانات

چسب‌های ایزوسیاناتی حاوی مولکول‌های خطی و کم‌وزن با گروه‌های انتهایی ایزوسیاناتی مناسب برای پخت رطوبتی هستند که می‌توانند آب‌کافت شده، تولید آمین کنند یا با ایزوسیانات‌های دیگر واکنش را ادامه داده، ایجاد واحدهای اوره کنند. بدین ترتیب مولکول‌های پلیمر به هم متصل می‌شوند. سپس گروه‌های ایزوسیانات به واحدهای اوره حمله می‌کنند. این کار باعث می‌شود چسبی که تا به حال حالت خطی داشته است به حالت شاخه‌ای یا شبکه‌ای درآید. این واکنش ها منجر به ایجاد ساختار بیوراتی می‌شود. ضریب نفوذپذیری آب و حجم ماده درزگیر که با یک مولکول آب واکنش می‌دهد از پارامترهای کنترل‌کننده سرعت پخت با رطوبت در ۲۵ درجه فارنهایت است.

چسب‌های نیتریل‌دار

این چسب‌ها با نام چسب لاستیک آکریلونیتریل‌بوتادی‌ان نیز شناخته می‌شوند و کوپلیمری از آکریلونیتریل و بوتادی‌ان هستند. این چسب‌ها بسته به نسبت مونومرهای مصرف شده در آن‌ها خواص متفاوتی دارند. عموماً مقاومت خوبی به روغن، نرم‌کننده‌ها و گرما دارند. آن‌ها چسبندگی زیادی به بسترهای فلزی نشان می‌دهند. هر چه مقدار آکریلونیتریل بیش‌تر باشد، خواص فیلم و چسبدگی آن‌ها نیز بهتر است.

همراهان عزیز می‌توانند جهت برقرای ارتباطات دوسویه، انتقال سوالات، نظرات و پیشنهادات سازنده خود از طریق پست الکترونیک زیر ما را یاری فرمایند.

info@fara-ps.com