وضعیت ورود
درحال حاضر شما وارد سایت نشده اید.
آمار بازدیدکنندگان
  • کاربران حاضر: 1
  • بازدید امروز: 368
  • بازدید ماه: 34,090
  • بازدید سال: 263,565
  • کل بازدیدکنند‌گان: 127,743
قیمت روز

Polymer

عوامل پراکنده ساز و اتصال دهنده برای پلاستیک های پرشده

در صنعت پلاستیک پرکننده ­ها نقش مهمی را در رسیدن به استحکام، پایداری ابعادی، و دیگر خواص مورد نیاز برای کاربردهای مورد نظر، دارند. عمل کرد پلیمرهای تقویت ­شده نه تنها به مشخصات فیلر، بلکه به میزان پراکنش و نیز به بر هم ­کنش ­های ایجاد شده در سطح مشترک فیلر-پلیمر، بستگی دارد. پراکنش خوب پرکننده در یک رزین پلیمری برای دست یابی به عمل کرد مطلوب در کاربرد نهایی بسیار مهم است .به منظور پراکنش مؤثر ماده­ پرکننده، در ابتدا لازم است که در مورد عوامل پراکنده­ ساز و اتصال دهنده، چگونگی عمل کرد این مواد افزودنی در سطح پرکننده/پلیمر و نیز مزایای استفاده از آن  ها در فرمولاسیون، در راستای ارائه­ عمل کرد بهتر و هزینه­ کمتر، بیش تر بدانیم.

چرا به عوامل پراکنده ­ساز و اتصال ­دهنده نیاز داریم؟

از چند دهه­ گذشته تا کنون، ترکیب مواد پرکننده­ی معدنی و آلی در یک ماتریس پلیمری از اهمیت صنعتی قابل توجهی برخوردار بوده است. این افزودنی­ ها برای تولید کامپوزیت­ های جدید با خواص مطلوب جهت استفاده در کاربردهای خاص به ترکیب اضافه می­ شوند. رنگدانه ­ها، مواد پرکننده، و سایر مواد جامد با اندازه­ بسیار کوچک را می­ توان از طریق افزودن عوامل پخش کننده و عوامل اتصال، با سهولت بیشتری در ترکیبات پلاستیکی گنجاند. پخش کننده­ ها برای خیس کردن­، پایداری و افزایش میزان افزودن رنگدانه ­ها و سایر مواد پرکننده بکار می ­روند. آنها معمولاً در کامپوزیت ­ها و نانوکامپوزیت­ ها برای موارد زیر استفاده می­شوند: پراکنش مناسب و افزایش سطح بر هم ­کنش بین پرکننده مورد استفاده و ماتریس پلیمری بنابراین، عوامل پراکنده ­ساز و نیز عوامل اتصال­دهنده به تولید یک سوسپانسیون پایدار کمک می­ کنند تا بتوان بدون هم­زدن مکانیکی ان­ها را فرآیند کرد و در نتیجه تجمع ذرات را تا حد امکان کاهش داد. در همین راستا: انرژی مورد نیاز برای پراکنش کاهش و همگنی محصولات نهایی بهبود می ­یابد. بعلاوه، در نتیجه­ پراکنش بیش تر، استحکام رنگ رنگدانه­ ها افزایش می ­یابد و منجر به افزایش بازده آن­ها خواهد شد. در هر غلظتی، عوامل پراکنده­ ساز و عوامل اتصال­ دهنده می­ توانند به طور موثری فرآیندپذیری، خصوصیات مکانیکی و زیبایی پلاستیک­ ها را افزایش دهند.

مزایای استفاده از عوامل پراکنده ­ساز در کامپوزیت­ ها: 

  • ویسکوزیته کمتر/بهبود جریان پلیمر جهت افزایش بازدهی به معنی پر کردن بهتر قالب، تولید قطعاتی با دیواره­ی نازک تر (نمودار پایین).

 

Untitled

 

 

  • افزایش استحکام ضربه
  • تنش تسلیم و ازدیاد طول تا پارگی بالا
  • استحکام رنگ بالاتر در نتیجه­ پراکنش بهتر
  • افزایش زیبایی
  • مسدود شدن سطح پرکننده و عدم جذب مواد افزودنی دیگر از پلیمر

بهبود خواص ذکر شده پلاستیک­ ها را مناسب استفاده در کاربردهایی نظیر موارد زیر می­ سازند:

  • بسته ­بندی
  • قطعات الکترونیکی
  • اتومبیل
  • هوافضا
  • لوازم خانگی

ساز و کار:

چسبندگی پلیمر به سطح پرکننده توسط عواملی بهبود می­ یابد که حداقل دارای دو گروه عاملی باشند. یک گروه به سطح پرکننده و گروه دیگر چسبندگی به پلیمر را ایجاد کرده و به طور مؤثری از تجمع ذرات پرکننده جلوگیری می کند.

ساختار کلی پراکنده­ ساز شامل یک گروه لنگر (A) است که باید به صورت شیمیایی با سطح فیلر پیوند برقرار کند و یک گروه بافر (B) که ذرات را از هم جدا کرده و در نتیجه ذرات به هم نمی­ چسبند. عوامل پراکنده ­ساز به ذرات می­ چسبند اما هیچ گونه برهم ­کنش قوی و خاصی با پلیمر اطراف ندارند. این مواد باعث افزایش همگنی شده و از ایجاد نقص­ هایی که در نقاط تجمع ذرات به وجود می­ آیند جلوگیری می ­کنند.

ساختار کلی عامل اتصال­ دهنده اما، از یک گروه لنگر (Anchor) (A)، یک گروه بافر/پل (Buffer/Bridge) (B) و یک گروه جفت­کننده (Couplant) (C) تشکیل شده است. عوامل اتصال­ دهنده در اصل مولکول­ های هیدروکربن با زنجیره کوتاه هستند، که یک انتهای آن ها با پلیمر سازگار یا واکنش پذیر است در حالی که انتهای دیگر قادر به واکنش با الیاف یا پرکننده ­هاست.

Untitled

این عوامل به ذرات می­ چسبند اما باید از طریق پیوندهای شیمیایی یا گره­ خوردگی­ های زنجیری به پلیمر هم متصل شوند تا استحکام را برای ماده به ارمغان بیاورند.

Untitled

معمولاً الیاف یا ذرات پرکننده، قبل از قرار گرفتن در ماتریس پلیمر با عامل جفت­کننده اصلاح شده و با یک لایه­ سطحی به صورت شیمیایی پوشش داده می ­شوند.

انواع پراکنده­ سازها

عوامل پراکنده ­ساز موجب بهینه شدن توزیع مواد پرکننده در ترکیبات می­ شوند. در طی فرآیند پراکنش، این مواد افزودنی به پوشاندن سطح تازه تشکیل شده­ از ذرات اولیه کمک می­ کنند. بدین ترتیب، آنها از تجمع و کلوخه شدن ذرات جلوگیری می­ کنند.

انواع پراکنده­ سازها مشابه انواع عوامل اتصال هستند چرا که در هر دو مورد، شیمی مورد نیاز برای اتصال ماده­ افزودنی به سطح پرکننده یکسان است.

انواع مختلف عوامل پراکنده ­ساز و عوامل اتصال دهنده شامل موارد زیر می­ شوند:

  • ارگانوسیلان­ ها
  • ارگانومتالیک ­ها (مانند تیتانات ­ها، آلومینات­ ها و زیرکونات­ ها)
  • اسیدهای غیراشباع
  • پلیمرهای دارای گروه عاملی اسیدی
  • پراکنده ­سازهای پلیمری
  • واکس ­ها ( پلی­ اتیلن، پلی­ پروپیلن، متالوسن، و …)
  • و دیگر موارد…

هیچ عامل پخش ­کننده یا اتصال­ دهنده­ای مناسب همه سیستم­ های پرکننده-پلیمر نیست. برخی از این عوامل معمولاً بیش تر از سایرین کاربرد دارند، در حالی که برخی دیگر در موارد خاص استفاده می­ شوند.

عوامل اتصال­ دهنده و پخش­ کننده­ سیلانی

در طی اصلاح سطح یک ماده پر کننده یا رنگدانه با سیلان، یک واکنش بین گروه های عاملی ماده پرکننده یا رنگدانه (مانند گروه­ های OH) و گروه­ های آلکوکسی سیلان انجام می­ شود تا یک سطح عامل دار شده­ سیلانی ایجاد شود.

به منظور بهبود سازگاری پرکننده با ماتریس پلیمر، می ­توان سطح پرکننده را از طریق ایجاد برهم ­کنش­ های خاص یا واکنش شیمیایی بین گروه عاملی پلیمر و گروه عاملی آلی ارگانوسیلان، عامل ­دار کرد. عاملیت سیلان نیز باید متناسب با ماتریس پلیمر انتخاب شود.

اصلاح سیلانی هم­چنین به ایجاد یک لایه­ محافظ می­ انجامد که از کلوخه شدن مجدد ذرات جلوگیری می­ کند.

استفاده از عامل پخش­ کننده­ سیلانی در فرمولاسیون ترموپلاستیک، لاستیک و یا ترموست پرشده، مزایای زیادی به همراه دارد که در نهایت باعث فرآیندپذیری آسان­ تر و یا عمل کرد بهتر محصول نهایی می­ شود.

فرمول عمومی یک ارگانوسیلان­ دارای دو نوع گروه عاملی است:

(RnSiX(4-n

  • R یک گروه عاملی آلی است که عامل اتصال را قادر به برقراری پیوند با رزین­ های آلی و پلیمرها می­ کند.
  • X یک گروه قابل هیدرولیز، غالباً آلکوکسی، اسیلوکسی، آمین، و یا کلرین است.

یک عامل اتصال­دهنده­ سیلانی در اصل به عنوان نوعی واسطه عمل کرده و سطح پرکننده را به ماتریس پلیمر متصل می کند. از طریق هیدرولیز، یک گروه فعال سیلانول تشکیل می­شود که می­ تواند با سایر گروه­ های سیلانول از جمله گروه­ های روی سطح سیلیکا، سیلیس و سایر فیلرها (که در سطح خود گروه هیدروکسی دارند)، متراکم شده و پیوند سیلوکسان ایجاد کند. این ویژگی­ عوامل اتصال سیلانی را به گزینه ­ای مناسب برای بهبود استحکام مکانیکی و سختی کامپوزیت­ ها، ارتقای چسبندگی رزین ­ها، و هم­چنین اصلاح سطح مبدل می ­کند.

پخش ­کننده ­ها و عوامل اتصال آلی فلزی (organometallic) (تیتانات­ ها، زیرکونات ­ها، آلومینات­ ها)

پخش­ کننده­ ها و عوامل اتصال آلی فلزی بعنوان پل ­های مولکولی در سطح مشترک بین فیلرهای معدنی (مانند CaCo3، BaSO4، گرافیت، تالک، دوده، سیلیکا، و اکسیدهای فلزی) و پلیمرها عمل کرده و غالباً به منظور افزایش انعطاف­ پذیری به کار برده می­ شوند.

در خانواده­ عوامل اتصال ­دهنده­ آلی فلزی، تیتانات ­ها بیش از زیرکونات­ ها و آلومینات­ ها دارای محبوبیت هستند.

عوامل اتصال ­دهنده­ آلی فلزی غالباً از طریق پیوند کووالانسی، نیروهای ون­دروالس و پیوند هیدروژنی پیوند برقرار می­ کنند و هم برای ترموپلاستیک­ ها و هم برای رزین­ های ترموست مناسب هستند. همان طور که در بالا ذکر شد، این مواد افزودنی بر روی پرکننده­ هایی مانند کربن سیاه، گرافیت، سولفات باریم و سایر مواد پرکننده­ بدون گروه هیدروکسی مؤثر هستند.

پراکنده­ سازهای پلیمری

پخش کننده ­های پلیمری، که به آن ها Hyperdispersants نیز گفته می شود، مواد پلیمری هستند که برای سطوح عمل کردی  به مراتب بالاتر طراحی شده ­اند. این مواد به طور معمول دارای وزن مولکولی بالاتری هستند و این بدان معنی است که ممکن است حاوی چندین گروه لنگر و زنجیره ­های پایدارکننده باشند. پراکنده ­سازهای پلیمری می ­توانند متناسب با طیف وسیعی از رنگدانه­ ها یا مواد پرکننده و در محیط­ های مختلف طراحی شوند.

در مقایسه با محلول ­های پخش کننده­ استاندارد مانند ، پراکنده­ سازهای پلیمری به دلیل ساختار و ویژگی­های خاصشان، مزایا و عملکرد بی­ نظیری را برای ترموپلاستیک ­ها، ترموست­ ها و رنگ­ دهنده­ های مایع ارائه می­ دهند. از جمله این مزایا می ­توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • کیفیت بالاتر – استحکام بالای رنگ
  • انعطاف ­پذیری بهبودیافته
  • بهبود فرآیندپذیری و افزایش تولید

بهترین عوامل پراکنده ­ساز برای پرکننده ­های مختلف به ترتیب:

انواع مختلفی از پرکننده ­ها در دسترس هستند که هر کدام به عوامل پراکنده ­ساز و اتصال­ دهنده­ متفاوتی نیاز دارند. این پرکننده ها عبارتند از:

  • دوده
  • کلسیم کربنات
  • سیلیکای رسوبی
  • آلومینیوم هیدروکسید
  • تالک
  • کائولین
  • و موارد دیگر…
  • Untitled

 

 

همراهان عزیز می‌توانند جهت برقرای ارتباطات دوسویه، انتقال سوالات، نظرات و پیشنهادات سازنده خود از طریق پست الکترونیک زیر ما را یاری فرمایند.

info@fara-ps.com 📧

 

بازدارنده های شعله و نحوه عملکرد آن ها (دیرسوزکننده ها)

در سال های اخیر، استفاده از پلیمرها و کامپوزیت‌های پلیمری در خودروها، هواپیماها، کشتی‌ها، ساخت‌وسازهای شهری، منسوجات، بسته‌بندی و بسیاری از زمینه‌های دیگر به طور نمایی افزایش داشته است. دلیل آن را می‌توان در وزن کم، خواص مکانیکی و شیمیایی مطلوب و نیز مقاومت در برابر خوردگی پلیمرها جست‌وجو کرد ولی از آنجا که بخش عمده ساختار پلیمرها را هیدروکربن‌ها تشکیل می‌دهند، اغلب پلیمرها زمانی که در معرض آتش قرار می‌گیرند، به سرعت می‌سوزند. حین انجام این فرآیند، گرما، شعله، دود و گازهای مختلف آزاد می‌شود که می‌توانند بسیار خطرآفرین باشند. 

جهت غلبه بر این مشکل، تلاش های بسیاری برای بهبود بازدارندگی شعله مواد پلیمری انجام گرفته است. برای کاهش اشتعال پذیری پلیمرها، می توان یا ساختار پلیمر را دست کاری کرده یا با پوشش دهی سطحی پلیمر و منسوجات، لایه سدگری روی آن ها ایجاد کرد. در این مقاله، فرایند احتراق مواد پلیمری، سازوکارهای عمل بازدارنده های شعله و جلوگیری از پیش روی شعله و نیز پیشرفت های اخیر در زمینه نانوساختارهای بازدارنده شعله به طور خلاصه بررسی می شوند.

سوختن پلیمر

به دلیل ساختار شیمیایی پلیمرها، که اساساً از کربن و هیدروژن ساخته شده اند، قابلیت سوختن آن‌ها بسیار بالاست. واکنش سوختن به دو عامل بستگی دارد؛ قابلیت سوختن (عامل کاهنده) و ماده احتراقی (عامل اکسنده) که معمولاً اکسیژن هواست. این فرآیند معمولاً با افزایش دمای ماده پلیمری ناشی از حضور یک منبع حرارتی شروع می‌شود، اجزای فرار پلیمری درون هوا نفوذ کرده و گازهای قابل احتراق را پدید میآورند (این حالت سوختن نامیده می‌شود). این گازها زمانی که دمای خودسوزی‌شان ایجاد شد آتش می‌گیرند (که به عنوان دمایی که در آن انرژی فعال‌سازی واکنش سوختن فراهم می‌گردد، شناخته می‌شود). در این حالت گرما آزاد می‌شود. علاوه بر این، سوخت می‌تواند در دمایی پایین‌تر آتش گیرد که نقطه اشتعال نامیده می‌شود. در این حالت، به محض مجاورت سوخت با منبع خارجی دارای انرژی زیاد، مثل جرقه زدن و برافروختگی، اشتعال اتفاق می‌افتد. عمر چرخه سوختن (شکل زیر) وابسته به میزان آزادشدن حرارت در طول فرایند سوختن سوخت است.

Untitled

تخریب گرمایی یک پلیمر (شکست پیوند کووالانسی) یک پدیده گرماگیر است که به واردکردن انرژی گرمایی احتیاج دارد. انرژی واردشده به سامانه باید از انرژی لازم برای شکست پیوندهای کووالانسی بین اتم‌های متصل به یکدیگر در ماده پلیمری بیش‌تر باشد (در مورد بیشتر پلیمرها انرژی پیوند در حدود ۲۰۰ تا ۴۰۰ KJ/mol است). سازوکار تخریب به شدت به پیوندهای ضعیف تر و همچنین به حضور یا عدم حضور اکسیژن در فازهای جامد و گاز وابسته است. تخریب گرمایی ناشی از سوختن بر اثر حرارت و اکسیژن است؛ بنابراین، ما می‌توان تجزیه گرمایی در غیاب اکسیژن و تخریب گرمایی اکسایشی را تشخیص داد. تجزیه گرمایی بدون اکسیدشدن معمولاً به وسیله شکست زنجیره تحت تأثیر دما (پیرولیز) شروع می‌شود. شروع واکنش به عوامل مختلفی بستگی دارد. حضور اتم‌های اکسیژن در زنجیره و بلور باقیمانده، بقایای واکنش‌های اکسایش قبلی، نقایص شیمیایی در زنجیره‌های پلیمر و وجود پیوندهای ضعیف در طول زنجیره (به ویژه وجود این پیوندها در انتهای زنجیره) می‌تواند واکنش‌های جداکننده را شروع کند. شکست زنجیره می‌تواند به دو صورت اتفاق بیافتد: در حالت اول شکست زنجیره به وسیله شکل گرفتن رادیکال‌های آزاد صورت می‌گیرد. در این حالت، واکنش به خاطر این که این رادیکال‌ها یک واکنش زنجیری اتصال عرضی را شروع می‌کنند، که هم تحت شرایط اکسایش و هم تحت شرایط غیراکسایشی اتفاق می‌افتد، متوقف نمی‌شود.

زمانی که ماده پلیمری در معرض منبع گرما قرار می‌گیرد، دمای سطح آن افزایش پیدا می‌کند تا اینکه به تدریج به دمای پیرولیز (Tp) می‌رسد. در این دما، پلیمر پیرولیز شده و گازهای اشتعال‌پذیر و اشتعال‌ناپذیر، محصولات مایع و مقداری جامد زغالی تشکیل می‌شود. در اثر اختلاط گازهای اشتعال پذیر با اکسیژن یا هوای محیط، مخلوط گازی اشتعال‌پذیر تشکیل می‌شود. این مخلوط گازی می‌تواند در اثر افزایش بیش‌تر دما و رسیدن به دمای احتراق و در نتیجه تأمین انرژی فعال‌سازی انجام واکنش احتراق، به طور انفجاری آتش بگیرد یا در مجاورت منبع خارجی (مانند جرقه یا شعله) در دمای کم (نقطه اشتعال) شعله‌ور شود.

اگر گرمای آزادشده از سوختن پلیمر به اندازه‌ای باشد که به طور پیوسته پیرولیز پلیمر ادامه یابد، غلظت لازم از گازهای اشتعال‌پذیر تأمین شده و شعله ادامه پیدا می‌کند. سه عامل سوخت (گازهای اشتعال‌پذیر آزادشده از پیرولیز)، گرما (در اثر گرمای ناشی از منبع خارجی یا گرمای آزادشده از اکسایش سوخت) و اکسیژن (موجود در هوا) برای احتراق پلیمر ضروری هستند. بازدارندگی شعله با جلوگیری از تکرار این چرخه یا ایجاد اختلال در آن قابل دست‌یابی است.

آتش‌سوزی‌های شخصی بیش‌تر در اماکن مسکونی روی می‌دهند. جایی که وسایل منزل، کف‌پوش‌ها و البسه به طور گسترده وجود دارند و سوختی مناسب برای آتش به شمار می‌روند. یکی از روش‌های ممکن برای کاهش میزان خسارت ناشی از آتش‌سوزی استفاده از مواد تأخیرانداز شعله است. این مواد به شکل فیزیکی یا با ایجاد پیوند بر روی پلیمر منسوجات مانع آتش می‌شوند. بیش‌تر ضد آتش‌های مصرفی تا سال ۱۹۷۰ دارای قابلیت کاهش آتش‌پذیری و نرخ انتشار سطحی آتش بودند اما در سال‌های اخیر توجه بیش‌تری بر نرخ گرمای آزاد شده و انتشار دود و گازهای سمی و کشنده معطوف شده است. بروز آتش‌سوزی‌ها در آسمان‌خراش‌ها و ساختمان‌های مرتفع سبب شده است که نقش ضد آتش‌های دارای قابلیت کاهش میزان دود و گازهای سمی که خفگی ساکنان را به همراه دارد، پررنگ‌تر شود.

Untitled

میزان آتش‌پذیری الیاف به عوامل مختلفی همچون ساختار شیمیایی لیف، سهولت در سوختن، وزن و بافت پارچه و… بستگی دارد. در عمل هرگز نمی‌توان پارچه را به صورتی درآورد که اصلاً آتش نگیرد مگر آن که پارچه از الیاف شیشه‌ای، آزبست، کربن و یا الیاف کولار تهیه شده باشد. نومکس با این که بسیار گران است در حال حاضر بیش‌ترین مصرف را در مواردی که تأخیر اندازی شعله مهم‌ترین فاکتور است نظیر لباس آتش‌نشانان، لباس رانندگان مسابقات، گارگردان ذوب آهن و… داراست. 

Untitled

از خصوصیات تکمیل تأخیراندازی شعله مناسب به موارد زیر می‌توان اشاره کرد:

  • عدم تأثیر و یا حداقل تأثیر بر خواص فیزیکی و مکانیکی
  • سادگی فرآیند مقاوم سازی نسبت به شعله و افزایش نقطه اشتعال الیاف
  • کم‌کردن طول شعله حاصل از سوختن
  • ادامه نیافتن سوختن با حذف منبع آتش
  • کاهش سرعت حرکت آتش بر روی کالا
  • تولید نکردن مواد سمی حین سوختن
  • مقاومت نسبت به شستشوی خانگی در صورت استفاده در البسه و لوازم منزل
  • کم هزینه بودن عملیات

نحوه عمل‌کرد بازدارنده‌های شعله

دیرسوزکننده‌ها توسط یک یا تعدادی از ساز و کارهای زیر عمل می‌کنند:

  • به طور شیمیایی در سازوکار انتشار شعله دخالت می‌کنند.
  • ممکن است حجم بالایی از گازهای احتراق‌ناپذیر را تولید کنند که از مصرف اکسیژن بکاهند.
  • ممکن است با انجام واکنش و تجزیه شدن از طریق واکنش‌های گرماگیر سبب جذب گرما شوند.
  • با ایجاد پوشش نفوذناپذیر مقاوم در برابر آتش، از دسترسی اکسیژن به پلیمر ممانعت نمایند.

عمل‌کرد فیزیکی

تخریب برخی از افزودنی‌های تأخیرانداز شعله گرماگیر است؛ در نتیجه دمای محیط خود را کاهش داده و بدین صورت سوختن پلیمر را دچار مشکل می‌کنند. وقتی تأخیراندازهای شعله تجزیه می‌شوند، با تشکیل گازهایی H2O، CO2، NH3 و… مخلوط گازهای احتراق را رقیق کرده که غلظت مصرف و امکان آتش گرفتن را محدود می‌کنند. علاوه بر این، یک سری از تأخیراندازهای شعله منجر به تشکیل یک لایه محافظ جامد یا گازی، بین فاز گاز که در آن سوختن اتفاق می‌افتد و فاز جامد که در آن تخریب گرمایی صورت می‌گیرد، می‌شوند. لایه محافظ از انتقال موادی مثل گازهای فرار قابل احتراق و اکسیژن ممانعت به عمل می‌آورد. در نتیجه، غلظت گازهای تخریبی تولیدشده به شدت کاهش می‌یابد. به علاوه، این لایه می‌تواند گازهای سوختنی را به طور فیزیکی از هوا که در آن اکسیژن وجود دارد جدا کند.

عمل‌کرد شیمیایی

تاخیراندازی شعله به وسیله اصلاح شیمیایی فرایندهای آتش‌گیری می‌تواند هم در فاز گاز و هم در فاز متراکم اتفاق بیافتد. سازوکار تولید رادیکال آزاد فرایند سوختن می‌تواند با حضور افزودنی‌های تأخیرانداز شعله، که امکان انتشار رادیکال‌‌های ویژه (Cl• , Br•) را دارند، در فاز گاز متوقف شود. این رادیکال‌ها می‌توانند با اجزای واکنش‌پذیر مانندH•  و  OH• و یا هر مولکول حاضر در محیط واکنش ترکیب شده تا واکنش‌های سوختن کاهش یابد. این اصلاح سازوکار واکنش سوختن منجر به کاهش چشم‌گیر در واکنش‌های گرمازا و در نتیجه کاهش دما و در نهایت تأخیر در سوختن می‌شود. همچنین، تأخیراندازهای شعله می‌توانند باعث رخ‌دادن دو نوع واکنش شیمیایی زیر در فاز متراکم شونند:

  • تشدید تخریب زنجیره‌های پلیمر که در نتیجه پلیمر چکه کرده و از ناحیه اشتعال حرکت می‌کند و خارج می‌شود.
  • تشکیل یا گسترش یک لایه کربنی (زغال) یا لایه شبه شیشه در سطح پلیمر که در این حالت این لایه به عنوان عایق فیزیکی بین فاز گاز و متراکم عمل می‌کند.

همچنین تأخیراندازهای شعله بسته به نحوه استفاده می‌توانند به دو دسته تقسیم‌بندی ‌شوند: تأخیراندازهای شعله افزودنی، تأخیراندازهای شعله واکنشی.

همراهان عزیز می‌توانند جهت برقرای ارتباطات دوسویه، انتقال سوالات، نظرات و پیشنهادات سازنده خود از طریق پست الکترونیک زیر ما را یاری فرمایند.

info@fara-ps.com 📧